Και κάτι που πρέπει να θυμόμαστε...

"Γνους πράττε".

Πιττακός ο Μυτιληναίος, 650-570 π.Χ., ένας από τους 7 σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας

μτφρ: Να ενεργείς έχοντας γνώση.







Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

Μια αστεία ιστορία


                                                                                    Οι τρεις φίλοι
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο πίνακας ζωγραφικής, το πινέλο και η παλέτα! Αυτή η παρέα φίλων είχε πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό ζωγραφικής στην Γαλλία, έτσι αναγκάστηκαν να πάνε να μείνουν εκεί! Μείνανε σε ένα ξενοδοχείο τριών αστέρων. Το ξενοδοχείο είχε πολλές ανέσεις. Ο Τσάρλι ο πίνακας ζωγραφικής, ο Μήτσος το πινέλο και η  Πόπη η παλέτα, είχαν μια εβδομάδα διορία για ετοιμάσουν τη ζωγραφιά τους. Έτσι συνεχώς ζωγράφιζαν! Ζωγράφισαν σπηλιές, με παράθυρα σπιτιών και λουλούδια σε σχήμα αστεριών. Το έργο τους το ονόμασαν «Μια περίεργη εικόνα». Η διορία τους τελείωσε. Η Πόπη, ο Μήτσος και ο Τσάρλι πήγαν στο κέντρο όπου γινόταν ο διαγωνισμός, έδωσαν την ζωγραφιά τους και περίμεναν τα αποτελέσματα για τους νικητές! Ενώ όλοι πίνανε καφέ στην καφετέρια του κέντρου ακούστηκε από το μεγάφωνο «με το σφύριγμα του τρένου θα έρθετε και θα πάρετε θέσεις γύρω από τη σκηνή!». Μόλις έφτασε η ώρα της ανακοίνωσης ο Τσάρλι, η Πόπη και ο Μήτσος ήταν σε απόσταση αναπνοής με έναν διάσημο ζωγράφο! Μόλις το συνειδητοποίησαν χάρηκαν πάρα πολύ γιατί τον θαυμάζουν! Μετά από λίγο ακούστηκε από το μικρόφωνο «η καλύτερη ζωγραφιά ήταν… μια περίεργη εικόνα!». Ο Τσάρλι, η Πόπη και ο Μήτσος χάρηκαν πολύ! Συναισθήματα ικανοποίησης, στιγμές ευτυχίας, χαρά νίκης με κυρίαρχο το χρυσό μετάλλιο!!! Μόλις επέστρεψαν πίσω στην Ελλάδα όλοι τους συνεχάρησαν. Από τότε και μετά έπαιρναν μέρος συνέχεια σε διαγωνισμούς ζωγραφικής γιατί ήταν σίγουροι και οι τρεις πώς εάν δεν νικήσουν θα πάρουν μία από τις πρώτες θέσεις!!!
                                                                      
                   ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΦΑΝΟΥΡΙΑ ΤΖ.-ΤΑΞΗ ΣΤ`

                                                                      
                                    

Το κίνημα στο Γουδί και η κυβέρνηση Βενιζέλου